---

Te midden van een waas

Mijn borst voelt een zware druk

Wakend lig ik in het gras

De opkomende zon

Geeft een glinsterend gezicht

Aan de ochtenddauw die mijn rugzijde drenkt

Doch mijn pijn verlicht

Mijn adem stokt

Ik schrik wakker uit een zwarte droom

Waarin ik als in drijfzand vastgezogen

Mijn paniek betoom

Als een hecht verwant

Omhelst de mist mijn zere lijf

Gevolgd door misleidend gezang

Verdwaasd kijk ik hevig om mij heen

Betwijfelend of ik halfslaap of dat ik dood ben

En zie wat men slechts hoort te zien als het lot ons komt halen

Heimelijk leef ik angstig en alleen

Hoewel het hart schreeuwt om liefde, ontloop ik iedereen

Verzonken in het slijk

Betreed ik een mistig schimmenrijk

Het dorp, de mensen en 't moeras

Waar ik onderdeel van was

Nu zo zichtbaar een kloppend geheel

Nu ik mijn aandeel onder ogen kom

Bezinkt waarom ik nu stil verdom

Met gedachten vol spijt

Zit ik vast tussen hemel en aarde, een vacuüm in tijd

Zo hard ik rennen kan

Mijn klompen vastgezogen in het koude veen

Volhardend in mijn wil achtervolg ik het licht

Alsof ik een bekende volg met mijn ogen dicht

Heimelijk leef ik angstig en alleen

Hoewel het hart schreeuwt om liefde, ontloop ik iedereen

Gefluister herinnert mij aan

Het uur voor een goed gebaar

Een laatste kans gekregen

Niet te sterven als kluizenaar

Hoort mij, verlicht mijn donk're hart

Nevel, ontneem mijn zielensmart

En door de weiden rennen wij

Op zoek naar de morgen als vogels zo vrij

Als de boerenlucht giert door mijn hoofd

Besef ik dat ik leef en tot nu was verdoofd

Hunkerend naar leven nu de dood naar mij smacht

'k Besef dat het leven mooier is dan ik dacht

Ik ben slechts een sterveling, vergankelijk van aard

Verlicht in een mistbank mijn ziel gespaard

Verzonken in het slijk

Betreed ik een mistig schimmenrijk