---

Dei vil alltid klaga og kyta,

At me ganga so seint og so smaatt;

Men eg tenkjer, dei tarv ikkje syta:

Me skal koma, um inkje so braadt.

Ja, det skyt ikkje fram, so det dunar

(som no ingen kann undrast uppaa);

Men det munar daa jamt, ja det munar,

So det stundom er Hugnad aa sjaa.

Lat det ganga fram, lat det siga!

Berre eitt eg ynskjer og bed:

At me inkje so høgt maatte stiga,

At me gløyma vaar Fedra-Sed.

Lat oss inkje Forfederne gløyma,

Under alt, som me venda og snu;

For dei gav oss ein Arv til aa gøyma,

Han er større, en mange vil tru.

Lat det merkast i meir en i Ordi,

At me halda den Arven i Stand,

At naar Federne sjaa att paa Jordi,

Dei kann kjenna sitt Folk og sitt Land.