Neen, het gaat niet met mij. Monotone woorden. Een gordijn dat gesloten blijft. Het moment van breken, dat moment is heden. Waarom hoef ik te liegen om normaal te zijn? Moet ik mijzelf blijven verbergen? Ben ik anders door mijn pessimisme? Moet ik daardoor verschoven worden naar de achtergrond? Dat is toch niet normaal. Iemand neemt zijn eigen leven elke dag. Plezier in bestaan, een fenomeen als zeldzaam begrepen. Neen, het gaat niet met mij. Deze keer gezegd met een opluchtend gevoel. Neen, het gaat niet met mij. Het kan me niet meer schelen wat je van me denkt. Neen! (x 2) Sorgaed.