moore het is de aarde die drijft en rolt door de mensen het is de lucht die zucht en blaast door de mensen de mensen liggen traag als aarde de mensen staan verheven als lucht uit de moederborst groeit de zoon uit het vadervoorhoofd bloeit de dochter als rivieren en oevers vochtig en droog is hun huid als straten en kanalen staren zij in de ruimte hun huis is hun adem hun gebaren zijn tuinen zij gaan schuil en zij zijn vrij het is de aarde die drijft en rolt het is de lucht die zucht en blaast door de mensen visser van ma yuan onder wolken vogels varen onder golven vliegen vissen maar daartussen rust de vissen golven worden hoge wolken wolken worden hoge golven maar intussen rust de visser stoepkennis de keuze is gering: terwijl je vlooit het varken verbreek je de zegels van het mysterie daarop volgen beproevingen als je niet blijft dansen op de bruggen naar de toekomst wetten grenzen gedrilde afwijkingen hebben een eigen aromatisch rooster waar men op kan wentelen of verlammen al naar het stront stormt of rozen de keuze is gering: maar je bent verweesd wanhopig was je de luiszak met de regelmaat der mieren of de clichés van je passies 'wee hem die woestijnen bergt' zoveel je nu weet: aan het einde van de tijd omringt haat de eeuwige lente en spijt vergalt de schatten in de herderstas wat laatste rook uit het nachtkwartier splijt voorgoed de zoete waaierhelm het bijenbrein boven het karkas van bomen graan en gras stilte allerwegen maar in piepende breekbaarheid kruip je her en der en misschien wel terug de opgeblazen brug aan het einde ben jezelf scherf van de scherven die je was en in de eigen afgrond gloei je wat na - als as incarnatie zoals het gaat zal het komen bij het afscheid van de muren is de leegte toeverlaat voor mij die overloopt van dromen naar de liefste dat zij naakt staat diep in mij en daar zal duren een goed woord vindt steeds een goede plaats meng ze de schone sterke leugens met het kermende grint op kerkhoven en in kraamkamers met het geloof en de melk voor het kermende kind het gevleugelde woord bestaat zolang de lijm niet loslaat want dan stort het als gemeenplaats diep in het hart daarom zijn gemorste woorden niet mis een ieder heeft ze heel oud en geeft ze zo maar als rotte vis prijs aan een zee van gekout kwade wind giftig water de menselijke stem een luide beek maar zonder bedding een wielende molen zonder wentelsteen en schetterende wegen nergens heen alleen bij het ernstig en radeloos rondwaren in dit lege land zonder redding kust men plots - doodgoed - zijn eigen kwade hond en zo - uit zelfrespekt - houdt men zijn mond