---

მე ვუყურებ ტყეს, ვხედავ დარჩენილ წამებს,

სადაც იწყება გზა და არ მთავრდება ღამე.

ნისლით დაფარულ მთებს ვეღარ ანათებს მთვარე,

ამ უსიცოცხლო მზეს ვგრძნობ ჩემს გაყინულ კანზე.

ისევ მივდივარ შორს, უიმედობის ველზე,

იქ მეგულება ხსნა, საკუთარ სამარხს ვეძებ.

ჩემი ტკივილის ხმებს, დაუბადებელ აზრებს,

გავატან ამ ფიქრებს ბნელი ხეობის ქარებს.

აღარაფრის მწამს, არაფერს ვითხოვ,

მე ვეღარ ვგრძნობ ამ წამს, ვეღარ ვგრძნობ ვერც დროს.

აქ მთავრდება გზა, შუქი დარჩა შორს,

ვხედავ ჩემს საფლავს და დამარხულ დროს.

გამხმარი ფოთლები გაყინულ მიწაში ლპებიან,

ჩემი იმედები, ჩემს გონებაში იხრწნებიან,

გზას ვერ პოულობენ, უსასრულობაში ქრებიან,

ბნელ მარადისობაში იბადებიან და კვდებიან.

“ანჰედონია” (Anhedonia) - Translated from Georgian

Gazing into the forest, witnessing the remaining seconds,

Where the road begins and the night knows no end.

The moon no longer lights the frog-shrouded mountains,

I sense this lifeless sun upon my frozen skin.

Still going far into the field of despair,

Seeking salvation there, searching for my own grave.

The voices of my pain, the unborn thoughts,

Will let them go with the winds of the dark valley.

No longer believing in anything, asking for nothing,

No longer feel this moment, nor feel the time.

The road ends here, the light remains elsewhere,

Witnessing my grave and the buried time.

Dry leaves rot in the frozen ground,

My hopes rot within my mind,

Can’t find the way, vanishing into infinity,

They’re born and die in dark eternity.