---

Następny kres dnia

I znów resztki płomieni

Roztapiać się powoli,

Tańczyć jeszcze nieśmiałe

Wśród gęstniejących ciemności

Pośród gąszcza kniei

...i wichrów szum, oszalały

...i wichrów szum, nad bagnami

Od wieków klęczę i wpół tonę

We mgle nad bagnami

Niczym w piekieł ukryty otchłaniach

I wichrów szum, oszalały

Ten sam, który na zawsze

Pozostanie w mej pamięci

Ten sam, który z poświtem

Pędzi wśród konary

...i wichrów szum, oszalały

...i wichrów szum, nad bagnami

...a drzewa pną się w górę i pną

Niebiańskie przebijają wrota

I ciniem zalegając,

Szponami - konarami

Niebiosom wydzierają tron

A od świata odgradza mnie

Czarna ściana, ściana wichury