---

Teraz choć tutaj Ciebie nie ma

Wiatr wieje w stronę minionyc dni

Chwil, które były najważniejsze

Chwil, które nisły z sobą pogrom żydowskiej krwi!

Zdradzony wśród tak wielu ludzi

Którzy bez wiary dalej szli

Skazany na cierpienia duszy

Jak osaczony samotny wilk

W Twoim oknie kraty nigdy już nie staną

Na Twoim grobie kwiaty zniesione przez niezłomnych

Pamięć to twarda skała!, wśród naszej wspólnej wiary!

Wiary, która przetrwała w nas po dzisiejsze czasy

Spandau jest wrogiem tej idei

Która głęboko siedzi w nas!

To złe wspomnienie dla żołnierzy

Których przyjaciel skonał na tle więziennych ścian

A teraz stoisz tuż przy armii

Która przywróci poprzedni ład

I krokiem dumnym pójdziesz z nami

By Rasa, Krew I Ziemia niezmienne mogły trwać