---

Ifrå heimen han sette I gamal tid

Mot frådande bylgjer I nord

Med augo og hjarta etne av strid

Med von om ei grøderik jord

I løynda han sigma, med volve-brud

I nordluten skulle han ferda

Ei skinande viv i måne-skrud

So skulle ljoset nå verda

Det gnog i mast, det knaka i skott

På reisa over land og flod

Dei knela djupt, både trælar og drott

Då ferdafolk i tunet stod

I myrket, sine trådar volva spann

Dei reiste hallar og hov

Med blod og tårer til sola rann

Leidangen hevda hans lov

Sæmingen stupte og skalden kvad

Om kvelden vart himmelen raud

Nidingen kua seg neg og bad

Yngve-Frøys hovding var daud

Med spjut i hand, i stamnen han stod

Ein konung av gjætord er kjend

Eit heljaga andelt so lyste av ro

I skuggjane framleis han stend