---

Darcha sikharulis mkholod mogoneba

Da chemi dgheebi krian p’ep’lebivit

Lurji saghamoa, modis daghoneba

Da grdznobis k’otsonze chumad viperplebi

Ra mts’area ase drois gagrdzeleba

Es tetri tsremlebi da glova chemia

Ra vkna, me tskhovreba isev medzneleba

Da ts’itel q’vavilebs t’q’via mirchevnia

Samarisk’en mival mk’vdari survilebit

O, chemi sashveli albat ar ikneba

Tvalebi krebian, me nela vilevi

Da chemi ighbali its’vevs dapikrebas

Da gaprinda lotsva tsidan monaberi

Dao, movikantse me ghamis tenebit

Akhla kveq’anaze ar msurs araperi

Ar msurs araperi, garda mosvenebis

Me chemi imedi sadghats shors mgonia

Da sichume isev sasaplaozea

Guli – samarea, grdznoba – k’otsonia

T’ani – simdzimea, suli – kaosia...

დარჩა სიხარულის მხოლოდ მოგონება

და ჩემი დღეები ქრიან პეპლებივით.

ლურჯი საღამოა, მოდის დაღონება

და გრძნობის კოცონზე ჩუმად ვიფერფლები.

რა მწარეა ასე დროის გაგრძელება,

ეს თეთრი ცრემლები და გლოვა ჩემია.

რა ვქნა, მე ცხოვრება ისევ მეძნელება

და წითელ ყვავილებს ტყვია მირჩევნია.

სამარისკენ მივალ მკვდარი სურვილებით,

ო, ჩემი საშველი ალბათ არ იქნება.

თვალები ქრებიან, მე ნელა ვილევი

და ჩემი იღბალი იწვევს დაფიქრებას.

და გაფრინდა ლოცვა ციდან მონაბერი,

დაო, მოვიქანცე მე ღამის თენებით.

ახლა ქვეყანაზე არ მსურს არაფერი,

არ მსურს არაფერი, გარდა მოსვენების.

მე ჩემი იმედი სადღაც შორს მგონია

და სიჩუმე ისევ სასაფლაოზეა.

გული - სამარეა, გრძნობა - კოცონია,

ტანი - სიმძიმეა, სული - ქაოსია...