Waar witte wieven dwalen
Waar oorverdovende stilte
het uitschreeuwt nabij de Duyvelskutte
in stinkend zompig moerasland
Kindergeschrei echoot vanachter `t riet
Vanuit de duistere diepte klinkt zijn lokroep
Loerend, afwachtend, altijd hongerig
Zwarte watergeest van de dood
Rode ogen staren
Rood haar zwiert door de algendrab
Ontbindingswalmen rijken naar het firmament
moordlustige verschijnsel, zonder genade
Is het een verdronken ziel?
Op zoek naar genoegdoening en vergelding?
Verbannen van het aardse, gedoemd tot de eeuwige jacht
Zij, die zich toch lieten verleiden
Zij, Die de lokroep niet konden weerstaan
Zij, Werden op een onbewaakt moment
Zij, zij werden dan gegrepen
Door gruwelijke klauwen de troebele doodspoel
Opdat het water je longen vulde
Je levensvuur stilaan dooft
en Het oneindige zwart je opslokt
Boezenhappert
Okkerman
Waternekker
Gretig en woest zuigt het zijn prooi leeg
Vraatzuchtig, tot de laatste druppel is gedronken
Het beest met de vele namen
Van Boezenhappert, Okkerman tot Waternekker
Boezenhappert
Okkerman
Waternekker
Zij, die zich toch lieten verleiden
Zij, Die de lokroep niet konden weerstaan
Zij, zij
Zij, zij werden dan gegrepen
Dat zielen grist en oppot, die nimmer de hemel zullen zien
In een riekende omgekeerde urn
Diens honger nooit is gestild En immer wacht
loert en lonkt Vanuit de duistere diepte
