---

Graff un Borrn sünd froren,

dat Korrn steit schon lang nich mehr,

keeneen is buten vör de Döör to seen,

un över’ t Moor treckt Nevel dicht.

Wenn de Nachten düüster sünd,

un de Störm över’t Land weihen,

liggt de Snee wit op’n Fellen

un dat Füer brennt in’t Huus.

Wenn dat Johr sik negen deit

un de Harvst to’n Winter warrt,

denn bringt die Küll de Tiet,

wenn de ole Jager dörch de Nacht rieden deit.

Blangen sien wittet Peerd,

wilde Hunn öchen wreet,

keen Tuun steit mehr

langs sien Weg

In de Wiehnachtstiet

scheest de Wode dörch die Biesternis,

he is de Ünnereerdsche ehr Dood,

wenn he se kriegen deit.