---

Wanneer de zomer ons verlaat

En slierten mist de herfst begroeten

Wanneer de nacht de zon verslaat

En gezegenden beschutting zoeken

Overwint telkens weer de Vorst met glans

Elk blad herneemt zijn dodendans

Stroom, noch stronk blijven gespaard

Van wat Koning Winter openbaart

Tergend

Blijft Zijn werk ontstellen

Hun komst, niet te voorspellen

De Vorst, de Sneeuw en metgezellen

Tempel

Waar zelfs de ziel bevriest

Waar elkeen de hoop verliest

En Zijn Gevolg de dood verkiest

Vervloekt gebeente

Gegeseld door de tijd

Voor altijd versteend

Onder een sneeuwtapijt

Beneveld woud

Onwaarschijnlijke schoonheid

Bitt’re koud’

Wrede wind die doorbijt