---

Otworzyć oczy tylko po to

By ujrzeć szarość kolejnego dnia

Znów brak jakiejkolwiek nadziei

Na to, by cokolwiek mogło się zmienić

Chłód poranka rozwiewa nadzieje

A szarość dnia przynosi tylko rozczarowanie

Znów czeka na mnie ten sam ból

Ten sam żal przeszywa duszę

Bez sensu, bez celu, bez siły, bez wiary

Trwam kolejny dzień w apatii i rezygnacji

Każde działanie jest bezsensowne

Przeszłość i przyszłość pod znakiem cierpienia

Budzić się bez żadnego celu

I zasypiać tylko po to by zapomnieć

Dlaczego życie boli tak bardzo?

Dlaczego jest pasmem niepowodzeń i zawiedzionych nadziei?