---

Zamknięty w kokonie własnych myśli

Niedających mi spokoju

Czy to musi tak boleć?

Czy rzeczywistość musi tak bardzo boleć?

Kolejny dzień, kolejny cios od życia

Nie mam już siły, by znosić to

Chce uciec jak najdalej od tego wszystkiego

Nie czuć bólu, żalu i tęsknoty

Zapomnieć, nie myśleć

Lecz ból przysłania mi wszystko

Nienawidzę mojego życia

Tak samo jak ono nienawidzi mnie

Świat zżera mnie po kawałku

Jestem zdeptany przez życie

Niewarty nic

Moje miejsce jest poniżej wszystkich innych

Nie radzę sobie z tym co przynosi kolejny dzień

Powoli gniję w bagnie zwanym życiem

Nie mam już siły, by podnieść się

Po kolejnym upadku