---

Þögul för

vegurinn þakinn þyrnum

þrír varðmenn

blóðþyrstir, blindir

Hljóður læðist hjá

þagmælskan þrúgandi

 gulls ígildi

Skerandi ljós

blindar mig

læstar dyr

standa mér opnar

Leiðin handan

liggur djúpt

í frjálsu falli

ég glatast

Hugdjarft flón

sleppir hiklaust taki

ráfandi, villtur

að útgönguleið

Vitund mín klofnar

dauðinn fölnar

sandur stundaglassins

seitlar úr höfði mér

Auga mitt sokkið

hálfur í þessum heimi

Líflaus tóft fær séð

sem mönnum er hulið

Aftaka dyggðar

réttlæti fullnægt

Flugnasuð,

vein manna

Myrkur geislabaugur

krýnir höfuð mitt

Augu þín tendruð,

dómsdagsbálið

---

Fjarri harmi

ásýnd þín yljar mér

Leggst upp að barmi

djúpt í faðmi þér

Blóðug mein

af heljarskörum hylltur

Ástríðukvein

Trylltur

Og ég herði að kverkum þér

koss okkar mettaður dreyra

Og þú herðir að kverkum mér

hvíslar mér hröfnum í eyra!

---

Átthyrnda sól!

Kallaðu nafn mitt!

Morgunstjarnan hungrar

Níu dagar

og níu nætur

blóð kallar

á blóð

Gegn níu hlið, hrjáður

hef ég gengið dyggur

sem völvuþráður

í nálarauga liggur

Frá skuggaós

streymir allur minn styrkur

Það skærasta ljós

skapar dýpsta myrkur