---

Mett av dage, veik i kropp.

Eit utslitt hjarte som snart seier stopp.

Ledd som verker, hender som blør.

Ei lette eg får så snart eg døyr.

Tida som vandra, timen som fòr,

bar meg stadig nærare ukristna jord.

Brått stoppa tida, mi tid her hjå deg.

Eg tok til å reise den tidlause veg.

Enden på tida, vart starten på ny.

Den tida du fekk utan meg.

Forvalte den tida, set den i ly.

Eg ventar deg her nå du dreg.