De zoete geur van rottend vlees, vult de lucht met de zware stank des zomers De statische atmosfeer en het traag druppend zweet, de onverstaanbaar mompelende massa’s. Hun ziekmakende glimlachen en stupide grijnzen, in onwetend en afgemat geluk. Hun liederen scheef gezongen en hun stemmen ziek, terwijl ik brand als in mijn doodskist. Ik inhaleer het stof en voel de rook, mijn innerlijk hort en stoot met elke ademtocht vol zand. Het vergif werkt en wurgt het koor, mijn brein word kil en tijd vliegt door. Zij zijn mijn dieven der dagen, mijn roest, mijn vuil en onbehagen. Och laat mij in haar nacht ontsnappen, om zo de kosmos weg te vagen. weg te vagen! Ik inhaleer het stof en voel de rook, mijn innerlijk hort en stoot met elke ademtocht vol zand. Ik inhaleer het stof en voel de rook, mijn innerlijk hort en stoot met elke ademtocht. Het vergif werkt en wurgt het koor, mijn brein word kil en tijd vliegt door. Zij zijn mijn dieven der dagen, mijn roest, mijn vuil en onbehagen. Och laat mij in haar nacht ontsnappen, om zo de kosmos weg te vagen. De zoete geur van rottend vlees, vult de lucht met de zware stank des zomers De statische atmosfeer en het traag druppend zweet, de onverstaanbaar mompelende massa’s. Hun ziekmakende glimlachen en stupide grijnzen, in onwetend en afgemat geluk. Hun liederen scheef gezongen en hun stemmen ziek, terwijl ik brand als in mijn doodskist. Ik inhaleer het stof en voel de rook, mijn innerlijk hort en stoot met elke ademtocht vol zand. Het vergif werkt en wurgt het koor, mijn brein word kil en tijd vliegt door. Zij zijn mijn dieven der dagen, mijn roest, mijn vuil en onbehagen. Och laat mij in haar nacht ontsnappen, om zo de kosmos weg te vagen.