---

Verslonden in de maalstroom, die mijn ziekelijke ziel verscheurt voor vertier.

Mijn lichaam verankert, mijn geest verkankerd de daad nog de dood brachten mij verder dan hier.

Verdronken hemelen en,

vies etterende wonden.

Geen barricaden het water te stuiten,

Want zij verslind hen die hun ogen niet sluiten!

Getoond in een nacht door mijn schaduw verlicht.

Mijn zijn tot haar werktuig, van wereld ontwricht.

Met angstige weerzin, doch brandend verlangen verstarren mijn ogen bij het eeuwig ontwarren.

Van cirkels in raden vol slangen en wormen, vol ziektes en dromen die nooit overwonnen!

De kraters ze schreeuwen de lichten ze liegen,

de aarde vergeven van engelen en vliegen.

De schoonheid verdorven de rozen verwelkt,

een tombe van vlees die mij omhelst doch bekneld.

Oh verdronken hemelen en,

vies etterende wonden.

Stekende doornen van binnen en van buiten, geen toevlucht of barricades het water te stuiten.

Want zij verslind, zij verslind hen die hun ogen niet sluiten.

De kraters ze schreeuwen de lichten ze liegen, de aarde vergeven van engelen en vliegen.

Oh de schoonheid verdorven, de rozen bruut verwelkt.

Een tombe van vlees die, mij omhelst doch bekneld.

Een tombe van vlees die mij omhelst doch bekneld.

De kraters ze schreeuwen, de lichten ze liegen.

De aarde vergeven van engelen en vliegen

Oh de schoonheid verdorven,

de rozen verwelkt…